رباعی شمارهٔ ۷۵ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند که مانند باد و مشک در اطرافش طراوت و عطر می‌پراکند. همچنین، زمانی که شاعر به لب معشوق فکر می‌کند، احساس عمیق و دردناکی از دل تنگی و اندوه در وجودش بوجود می‌آید که به نوعی به خاطر عشق و احساساتش نشان دهنده‌ی رنج و تمایل اوست.