رباعی شمارهٔ ۸۲ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شخصی به نام خواجه فلان الدین اشاره دارد و به او می‌گوید که ریشش به سبب نفسی که از دندانش آزاد نیست، خاصیتی ندارد. شاعر اعلام می‌کند که قصد دارد بر روی ریش او یک گوزگره (پیشانی میخ) بگذارد، زیرا افردی که قادر به دندان کشیدن ریش او نیست، نمی‌تواند به او آسیبی برساند. به طور کلی، شعر به تمسخر قدرت و نفوذ ظاهری آن فرد اشاره دارد.