رباعی شمارهٔ ۸۷ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به تصویر کشیدن حالتی غم‌انگیز و دردناک از گل (که نماد زیبایی و عشق است) می‌پردازد. گل را در حالتی مشاهده می‌کنیم که لباسش (پیرهن) را پاره کرده‌اند و او را در حضور جمع برهنه کرده‌اند. این تصاویر نشان‌دهنده‌ی ظلم و بی‌رحمی نسبت به زیبایی و معصومیت است. گل به شکلی آسیب‌دیده و پاره‌پاره در میان چمن‌ها قرار گرفته و این صحنه احساس اندوه و از دست دادن را منتقل می‌کند.