رباعی شمارهٔ ۸۹ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که به جانش افتاده صحبت می‌کند. او شمع را به عنوان نماد احساساتش به کار می‌برد؛ یعنی مانند شمعی که می‌سوزد و اشک می‌ریزد، او نیز از غم می‌نالد. او از محبوبش می‌خواهد که اگر قصد کشتن او را دارد، این کار را انجام دهد، زیرا او تمام وجودش را به خاطر محبوبش فدای کرده است.