شمارهٔ ۳۸ صامت بروجردی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ناامیدی و بی‌معنایی زندگی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که در این دنیای بی‌سر و سامان، کسی نمی‌تواند آرامش یابد و اگر هم کسی آرامش بگیرد، حتماً مجنون است. او به درد و رنج‌های خود می‌پردازد و می‌گوید دلش به آرزوهای غیر خود نمی‌تپد، ولی همچنان نمی‌تواند از آرزوها دل بکند. زندگی او پر از بدبختی است و هیچ امیدی به آینده ندارد. شاعر به اوضاع تلخ جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که مردم به فقیه و دیندار می‌خندند در حالی که خود از نادانی درس نمی‌گیرند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در این دنیا، غیر از راه باطل، هیچ راه دیگری برای زندگی وجود ندارد.