شمارهٔ ۵۳ صامت بروجردی
صامت بروجردی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
هر چه خواهی بر من ای دنیا ز تلخی تنگ گیر
هی به قصد شیشه دلهای نازک سنگ گیر
تا توانی یا لئیمان گرم کن طرح وفاق
تا توانی یکدلی را بر ضعیفان تنگ گیر
من نه از مهرت شوم خوشدل نه از قهرت ملول
دیگران را رو بدام دلبری و رنگ گیر
من سپر انداختم روز نخستین پیش تو
بهر قتل تنگ چشمان رو یراق جنگ گیر
(صامت) ار دنیا تو را سازد ز قید خود خلاص
تو ز بهر پیشکش جان را به روی چنگ گیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعر با احساساتی عمیق و پیچیده درباره روابط انسانی و زخم‌های روحی سر و کار دارد. شاعر از دنیا می‌خواهد که تلخی‌هایش را به او تحمیل کند، و در عین حال به ضعف‌ها و حساسیت‌های دیگران توجه کند. او تصریح می‌کند که نه از محبت دنیا خوشحال می‌شود و نه از قهر آن ناراحت، بلکه نگران گرفتار شدن دیگران در دام عشق و رنگ‌های فریبنده است. در نهایت، شاعر به نوعی پذیرش سرنوشت خود اشاره دارد و از دنیا می‌خواهد که او را از قید و بندهایش آزاد کند.