شمارهٔ ۶۵ صامت بروجردی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از روزی می‌گوید که گرفتار عشق و جنون شده است. او شباهت‌هایی به قیس عامری دارد و در عشقش محو و حیران است. علی‌رغم اینکه بارها از عشقش دور شده، سرانجام بندگی عشق را بر خود نهاده است. او به سادگی از نگاه‌های دیگران می‌گذرد و به محبت‌های گاه و بی‌گاه آن‌ها امید دارد. زیبایی محبوبش چنان است که اگر برود، دیگران نیز به احترام او به خم می‌آیند. سال‌ها در جستجوی یار بی وفایش بوده و در نهایت به محبوبی رسیده که دیدگانش را روشن کرده است. زهد خشک او باعث رسوایی‌اش شده و آرزو می‌کند که محبوبش در جمع رندان حاضر باشد.