شمارهٔ ۲۹ - و برای او صامت بروجردی
صامت بروجردی / کتاب نوحه‌های سینه زنی (به اقسام مختلفه و لحنهای متنوع و مخصوصه) / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
هر شبِ جمعه، به خروش و نوا
فاطمهٔ طاهره، خیرُالنسا
روی نماید به سویِ نینوا
گرید و گوید به صفِ کربلا:
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
مونسِ من، مونس و غمخوار داشت
دادرس و یاور و انصار داشت
یار و علمدار و مددکار داشت
نیست چرا یک‌تن از ایشان به‌جا؟
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
عون چه شد؟ جعفرِ بی‌يار کو؟
قاسمِ بی‌مونس و غمخوار کو؟
حضرتِ عباسِ علمدار کو؟
کو علی‌ِ اکبرِ فرخ‌لقا؟
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
طوطیِ خوش‌نغمهٔ باغِ جنان
کو علی‌ِ اصغرِ شیرین‌زبان؟
رفت به میدان پیِ آبِ روان
نیست نوایش ز چه در نینوا؟
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
کو حرمِ محترمِ بوتراب؟
زینبِ افسردهٔ بی‌صبر و تاب؟
بختِ سکینه ز چه رفته به خواب؟
شد به کفِ شمرِ لعین مبتلا!
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
خیمهٔ بی‌صاحبِ شاهِ شهید
سوخته شد ز آتشِ ظلمِ یزید
شمر چو رأسِ پسرم را بُرید
از چه جدا کرد سرش، از قفا؟
کرب‌وبلا! نورِ دو عینم کجاست؟
سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات و دردهای فاطمه طاهره، مادر امام حسین (ع)، می‌پردازد. هر شب جمعه او به یاد کربلا و فرزندانش به سوگ نشسته و می‌پرسد که چرا یار و یاوری برای حسین (ع) باقی نمانده است. او از وضعیت دیگر اعضای خانواده‌شان مانند عون، جعفر، قاسم، عباس و علی اکبر گله می‌کند و به یاد علی اصغر، فرزند کوچک حسین (ع) که به دنبال آب رفته، درد و اندوه بیشتری را احساس می‌کند. در پایان، او در مورد حرم و خیمه‌های بی‌صاحب و سوخته‌شده صحبت می‌کند و از ظلم یزید و جدایی سر امام حسین (ع) از بدنش می‌نالد. این شعر عمیقاً حاکی از عشق و درد مادری است که در یاد فرزندانش غمگین و بی‌تاب است.