شمارهٔ ۲۶۰ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او هر بار که به چهره‌ی معشوق نظر می‌کند، captivated می‌شود و نمی‌تواند از زیبایی او چشم بردارد. هنگامی که معشوق به کوچه می‌آید، شاعر می‌خواهد همه‌ی احساسات و جان خود را به او تقدیم کند. هجران و دوری معشوق باعث رنج و عذاب شاعر شده و او از اینکه اگر معشوق دستش را نگیرد، از دنیا خواهد رفت، ابراز ناامیدی می‌کند. شاعر همچنین از معشوق می‌خواهد که یک بار به او نظر کند چرا که او تمامی روشنی و زندگی‌اش است. در آخر، شاعر آن امید را دارد که اگر روزی بر سر کوی معشوق به موفقیتی دست یابد، برای همیشه زنده و جاویدان خواهد ماند. اگر بخت و اقبال یاری کند، او بر همه چیز فائق خواهد آمد.