شمارهٔ ۲۸۸ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و حالت‌های مختلف عاشقان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که با وجود بی‌نیازی از دنیا، عاشق عشق و عاشقان هستیم. ما در عین حال که در خرابات‌ها و کعبه عشق حضور داریم، در آتش عشق می‌سوزیم و همچون پرنده‌ای از قفس آزاد شده‌ایم. شاعر به جستجوی عشق ادامه می‌دهد و به اهمیت این موضوع برای خود اشاره می‌کند. او می‌خواهد به زاهدان بگوید که ما در جستجوی عشق و وصال هستیم و از دنیا و پیروزی‌های ظاهری بی‌نیازیم. در نهایت، اشاره می‌کند که اگر دیگران به طاعت و عبادت می‌نازند، ما همواره از شوق عشق ناز می‌کشیم.