شمارهٔ ۳۲۳ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و دلدادگی اشاره می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که با عاشقان بی‌رحمی کند و دوستان را بیازارد و دشمنان را شاد سازد. او حسن را به گونه‌ای محکم بنیاد نهاده که هیچ چیز جز وجه خدا باقی نماند. شاعر همچنین می‌گوید که زیبایی مطلق به این دنیا تعلق ندارد و از معشوق می‌خواهد که در این دنیای فانی، لحظه‌ای از فراموشی معزولان یاد کند. او زمانه را پُر از غم می‌بیند و از معشوق می‌خواهد که این غم‌ها را به باد بسپارد. در نهایت، شاعر از دلربایی می‌خواهد که به خاطر جهان و آخرت، دست محبتش را از زجر و جدایی آزاد کند.