شمارهٔ ۳۶۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از قوم خود درخواست می‌کند که او را رنجیده نکنند و معشوق خود را به او برسمند. او بر این باور است که اگر تنها یک بوسه از معشوق به او داده شود، ارزش آن به اندازه‌ی صد بوسه است. همچنین به صورت نمادین اشاره می‌کند که حتی اگر از معشوق جزئیاتی به دست آید، آن را به دلائل معنوی و محبت باید پاس داشت. شاعر با بیان اینکه در دین مسلمانی، نام و ظواهر اهمیت دارد، از قوم خود می‌خواهد از تعصبات دوری کنند و برای عشق و محبت ارزش قائل باشند. در نهایت، او خود را در حالتی از بی‌دینی و بی‌دولتی توصیف می‌کند که این وضعیت موجب درد و غم در او شده است.