شمارهٔ ۹۰ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف درد و حسرت عاشقانی می‌پردازد که با دوری معشوق، احساس غم و اندوه عمیقی را تجربه می‌کنند. وقتی معشوق به محفل می‌آید، همه دل‌های عاشق برای او تپش می‌زنند و حسرت دل را بر دل‌ها می‌نهد. دوری او باعث می‌شود که روزها تاریک و دل‌ها غمگین شوند. مسیر عشاق به خاطر گریه و اندوه پر از آب و گل می‌شود و عشق آن‌ها به قدری عمیق است که جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر به شدت تحت تأثیر این احساسات قرار دارد و به عاشقان دیگر نیز اشاره می‌کند که همچنان در انتظار وصل محبوب‌اند.