شمارهٔ ۶ سنایی
سنایی غزنوی / قصاید و قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
تلخ کرد از حدیث خویش طبیب
دوش لفظ شکرفروش مرا
از دو لب داد جهل خویش به من
وز دوزخ برد باز هوش مرا
زین پس از طلعت و مقالت او
گوش و چشمست چشم و گوش مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از دردی که از گفتار یک پزشک تجربه کرده صحبت می‌کند. او به شکر فروش اشاره می‌کند و می‌گوید که کلمات نادانی او هوش و آگاهی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. از این پس، توجه و تمرکزش به چهره و سخنان آن شخص معطوف شده است.