رباعی شمارهٔ ۱۴۳ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از تاثیری که زیبایی معشوقه‌اش بر او دارد صحبت می‌کند. بادی که از سوی او می‌وزد، نشان از محبت و زیبایی‌اش است و از خاک جفا، چهره‌ای زیبا و مهربان می‌سازد. همچنین، آبی که از چشمان شاعر به خاطر جدایی‌اش جاری می‌شود، سوز و گداز درونی او را بیان می‌کند و هر لحظه، آتش دلتنگی او را بیشتر شعله‌ور می‌سازد.