رباعی شمارهٔ ۱۷۱ سنایی
سنایی غزنوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن ذات که پروردهٔ اسرار بود
از مرگ نیندیشد و هشیار بود
تیمار همی خوری که در خاک شوم
در خاک یکی شود که در نار بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر اشاره شده است که آن ذات الهی که رازها را پرورده، به مرگ فکر نمی‌کند و در حالت هشیاری است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌خواهد نگران مرگ باشد و در واقع در نفس تربیت خود، به این فکر می‌کند که در زمین، انسان‌ها تنها بخشی از خاک می‌شوند و با آن‌هایی که در آتش (نار) هستند یکی می‌شوند. در اینجا، تأکید بر بی‌اهمیتی مرگ و پیوستگی به حقیقت والاتر وجود دارد.