رباعی شمارهٔ ۱۷۲ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان این نکته پرداخته‌اند که وجود و عدم، دو جنبه از حقیقت هستند. در واقع، اگر چیزی از اصل نابود باشد، بحرانی در وجود آن نهفته است و در نتیجه، آن وجود هیچ سودی نخواهد داشت. اگر حتی یک لحظه از این وجود مورد پسند قرار گیرد، به نوعی به نابودی آن منجر می‌شود. در نهایت، بیانگر این است که در حقیقت، از بین رفتن یک چیز به معنای رسیدن به وجودی حقیقی و سودمند است.