رباعی شمارهٔ ۱۹۴ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و او را به ماه و خورشید تشبیه می‌کند. او می‌گوید که مانند ماه در شب و خورشید در روز می‌درخشند. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که همان‌طور که ماه در آسمان در روز دیده نمی‌شود، او نیز در زندگی‌اش به راحتی ظاهر نشود و نخوانده و نشناخته باقی بماند.