رباعی شمارهٔ ۲۱۶ سنایی
سنایی غزنوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس
نتوان چو چراغ پیش تو داد نفس
با مشعلهٔ عشق تو با دست عسس
قندیل شب وصال تو زلف تو بس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به مقایسه شمع و پروانه می‌پردازد و بیان می‌کند که شمعی که جلوه‌ای از محبت و عشق تو دارد، نمی‌تواند به اندازه عشق تو نورانی باشد. همچنین، او از زیبایی‌های عشق و وصال سخن می‌گوید و به زلف معشوق اشاره می‌کند که همچون قندیل در شب عشق می‌درخشد.