رباعی شمارهٔ ۲۳۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به بیماری و احساس قربانی شدن اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که ناشی از این بیماری است، سخن می‌گوید و از آن به عنوان لباسی از اجل یاد می‌کند که بر جانش سنگینی می‌کند. شاعر به رابطه‌ای شبیه به خورشید و چراغ اشاره دارد، که نشان‌دهنده عشق و نزدیکی است، ولی اکنون به دلیل بیماری از هم دور شده‌اند و دیگر نمی‌توانند نزد هم باشند.