رباعی شمارهٔ ۲۵۸ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که مانند ابروی معشوق، در عشق او خوابیده است و زخم‌های این عشق را تحمل می‌کند. در جایی که معشوق به خشم می‌آید و به او می‌گوید که او را ترک کرده است، شاعر احساس می‌کند که این درد و رنج بخشی از وابستگی او به معشوق است.