رباعی شمارهٔ ۲۶۹ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات نشان‌دهنده‌ی اعتقاد شاعر به عظمت و ارزش خود است. او معتقد است که اگر با آسمان نیز برابر شود، باز هم ارزش جهان را در مقابل خود ناچیز می‌داند. او به مرگ فکر نمی‌کند زیرا خود را دارای جواهر و ارزش‌های والایی می‌بیند که فرشتگان هم به نسبت او ارزشمند نیستند.