رباعی شمارهٔ ۳۱۲ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که اگر نمی‌خواهد او را شاد کند، بهتر است به یاد او نیفتد. اما در عین حال، از او می‌خواهد که خود را از غم عشق آزاد نکند، چون دل او ناامید و خسته است. به نوعی این شعر بیانگر درد و احساس یأس در عشق است.