رباعی شمارهٔ ۳۸ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معناست که هر چیزی که به نظر می‌رسد بر روی گل (زیبایی) ما تأثیر می‌گذارد، در واقع نمی‌تواند در دل ما جا بگیرد. همچنین اشاره دارد که مکان اصلی ما جایی است که عشق و درد ازل و ابد در آن قرار دارد. به عبارتی دیگر، احساسات واقعی و عمیق ما فراتر از ظواهر است.