رباعی شمارهٔ ۳۹ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی درد و احساس قوی ناشی از دوری و هجرت است. گوینده از آتش دلش که به خاطر دوری معشوق شعله‌ور شده صحبت می‌کند و می‌گوید که اشک‌هایش نتوانسته این شعله را خاموش کند. همچنین، وقتی خواسته از یاد غم معشوق فراموش کند، سرانجام به یاد او دوباره به سوی کوی‌اش کشیده می‌شود. به طور کلی، این ابیات بیانگر عمق احساسات و قدرت عشق است.