رباعی شمارهٔ ۳۹۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به احساسات عمیق و ناامیدی خود در غیبت محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر دلش به خاطر دوری محبوب دچار غم شود، آن را بروز نمی‌دهد و به آن دل نخواهد سپرد. همچنین اگر کسی نگاهش کند و به یاد محبوب بیفتد، آن فکر را در سر نمی‌پروراند و نمی‌گذارد که این احساسات در او باقی بماند. در کل، شاعر در تلاش است تا بر احساساتش غلبه کند و آن‌ها را نادیده بگیرد.