رباعی شمارهٔ ۴۰۳ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در شعری که ارائه شده، شاعر آرزو دارد که حتی اگر دنیا را به اندازه یک خاشاک (خاشه) داشته باشد، مانند دیگران به آن قماشه (پوشش) دست یابد. او همچنین از حالت خود به عنوان یک لولی (کسی که بی‌سرپرست و رهاست) سخن می‌گوید و به بدبختی خود اشاره می‌کند، به طوری که حتی اگر مرغی یا سگی برای همراهی داشته باشد، احساس تنهایی و فقدان را همچنان تجربه می‌کند. در کل، این شعر احساس ناامیدی و تنهایی شاعر را منتقل می‌کند.