بخش ۴۷ - التمثیل فی اَصحابِ الغَفلةِ والجُهّال سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف یک فرد زشت روی می‌پردازد که در راهی با آیینه‌ای زنگ زده روبرو می‌شود و به عیوب خود نگاه می‌کند. او بینی پخ و لب‌های زشت و چشمی آتشین دارد. وقتی که آیینه عیوبش را نشان می‌دهد، او را به زشتی‌هایش متهم می‌کند و می‌گوید که این زشت‌رویی به علت ذات خود اوست. شاعر در ادامه به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که در زندگی زشت‌ترین صفات را داشته باشد، در واقع خود به آن زشتی دچار شده است و در مقابل کسانی که زیبا و با صفات نیکو هستند، مقام و منزلت بالاتری دارند. در انتها، شاعر به خرد و دانایی اشاره می‌کند و به نادانی فرد زشت‌رو می‌تازد که نمی‌تواند عیب‌های خود را ببیند.