بخش ۲۲ - التمثّل فی اکل الرّبا، اَکل الرّبا کمَن یأکل ناراللظی سنایی
سنایی غزنوی / الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گفت روزی به جعفرِ صادق
حیله جویی ربادهی فاسق
کز حرامی ربا چه مقصودست
گفت زیرا که مانع جودست
زان رباده بتر ز می‌خوارست
کین مروت بر آن سخا آرست
وقت را آخُرش اگر چربست
با خدای و رسول در حربست
گر دلت هست با خرد شده جفت
بشنو از حق که یمحق اللّٰه گفت
اندک اندک چو جمع گشت ربی
برود جملگی بخوان ز نُبی
حرص دنیا ترا چنان کردست
که خدا را دلت بیازردست
سیم دارد ترا چنان مشغول
که نترسی تو از خدای و رسول
گر صد آیت بخوانی از ترحیم
باک ناید ترا که باید سیم
یوم یُحمی نخوانی از قرآن
وای بر جان ابله نادان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شخصی به جعفر صادق می‌گوید که رباخواری چه سودی دارد. جعفر صادق در پاسخ می‌گوید که ربا باعث می‌شود انسان از سخاوت و generosity دور شود و این بدتر از نوشیدن شراب است. او همچنین می‌گوید که در نهایت، رباخوار در برابر خدا و رسولش قرار دارد و با حرص دنیا دلش از خدا دلزده شده است. شاعر هشدار می‌دهد که اگرچه ممکن است انسان آیات قرآن را بخواند، اما در عمل نباید به دنیا و مال مشغول شود، زیرا روزی که انسان اعمالش مورد قضاوت قرار می‌گیرد، او را سرزنش خواهد کرد.