شمارهٔ ۳۵۲ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌پردازد و او را به گل تشبیه می‌کند. او می‌گوید که وقتی روی زیبا و نازنین او را می‌بیند، هزاران بار تحسینش می‌کند. شاعر به قدرت زیبایی‌اش اشاره می‌کند و اینکه اگر در گلشن حاضر شود، تمام گل‌ها بر روی زمین خواهند افتاد. او همچنین از بلبل و زنبور عسل یاد می‌کند که از زیبایی و عشق او می‌گویند و از آن لذت می‌برند. شاعر در ادامه به توصیف جمال او می‌پردازد و می‌گوید که هیچ باغی به اندازه او زیبا نیست و حتی در بهشت هم نظیر او یافت نمی‌شود. در پایان، شاعر با ابراز عشق و دوستی، از زیبایی‌های معشوق خود صحبت می‌کند و می‌گوید که نشستن با او عیبی ندارد، چراکه همیشه خارهایی دارد که نشان از پیچیدگی و زیبایی عشق دارد.