شمارهٔ ۳۹۴ سیف فرغانی

سیف فرغانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای گنج غم نهاده بویرانه دلم

وی مسکن خیال تو کاشانه دلم

عشقت که با تصرف او خاک زر شود

این گنج او نهاد بویرانه دلم

رخ زرد کرد رویم از آن دم که نطع خویش

افگند شاه مهر تو در خانه دلم

زآن ساعتی که حلقه زلف تو دید و شد

زنجیردار عشق تو دیوانه دلم

برآتش هوای تو چون مرغ پربسوخت

ازتاب شمع روی تو پروانه دلم

اندر ازل که عالم و آدم نبود بود

مجنون بکوی عشق تو همخانه دلم

گر قابلم چو تخم بپوسد بزیر خاک

آب از محبت تو خورد دانه دلم

چون دل زبندگی تو داغ قبول یافت

تن جان نثار کرد بشکرانه دلم

پوشیده داشتند زمردم حدیث او

پنهان نماند و گفته شد افسانه دلم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد و غم ناشی از عشق پرداخته است. شاعر از درد و افسردگی خود به خاطر عشق سخن می‌گوید و به توصیف محافل ذهنی و احساسی خود می‌پردازد. او عشق را به عنوان گنجی ارزشمند می‌داند که در دل ویران او نهفته است و به زیبایی و تاثیر عمیق معشوق خود اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به تحولاتی که عشق در وجودش ایجاد کرده و به تب و تاب وفاداری به معشوق اشاره دارد. در نهایت، او بر این باور است که عشقش ابدی و پایدار است و حتی در شرایط سخت و دشوار نیز بر وجود او سایه افکنده است.