شمارهٔ ۴۱۰ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غنچه به لبخندی به سمت صحرا نمی‌رویم، چون گل نمی‌خندیم که به تماشا برویم. ما در کوی مادر به مانند اصحاب کهف مقیم هستیم و اگر کسی به ما سنگ بیندازد، همچون سگ از جا نمی‌رویم. کوی معشوق و در دوست از هر جا بهتر است و ما ترجیح می‌دهیم همین‌جا بمانیم. اگر نتوانیم به در او برسیم، مانند سگ می‌میریم و از آن در بیرون نمی‌رویم. دل‌های ما پر از خون است و مانند گل نمی‌خواهیم از هم دور شویم. اگر رفتن به باغ برایت خوشایند نیست، پرده را کنار بزن تا گلستان را ببینیم و نرویم. بی‌پروا بر ما پایکوبی کن، چون از سر کوی تو خواهیم مرد و فرار نخواهیم کرد. و سعی کن با دوست بدرفتاری نکنی، زیرا در این حال، از چیزی که دوست داشتیم هم ما نمی‌رویم. تو وعده‌ای به شب وصال دادی و می‌ترسیم که فراموش‌کاری کنی اگر ما تقاضا نکنیم.