شمارهٔ ۵۱۳ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و ناتوانی در رسیدن به او می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که معشوق با همه سازگاری دارد، اما با او نساخته است. او معشوق را به جان لطیف و خود را به تن کثیف تش比ح می‌کند و می‌گوید که چرا این دو با هم نمی‌سازند. همچنین از حسرت و غم عاشقان دیگر اشاره می‌کند که عاشقانی بسیاری به خاطر معشوق خون داده‌اند و معشوق هنوز در جستجوی خود باقی مانده است. شاعر در پایان به این نکته می‌پردازد که معشوق هیچگاه در جایی قرار نگرفته که به ذات حقیقی خود دست یابد. شاعر به نوعی از شکاف بین عشق و واقعیت زندگی سخن می‌گوید و این که زیبایی‌ها هرگز با ناپاکی‌ها و مشکلات زندگی نمی‌توانند سازگار شوند.