شمارهٔ ۱۱۴ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود صحبت می‌کند و لحظات زیبای شب را که در کنار او می‌گذراند، توصیف می‌کند. او در این شب شمعی روشن دارد و به عشق ورزی می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق، مانند قامت او که به سرو می‌ماند، حیرت‌زده است و از درد جدایی او رنج می‌برد. او هیچ تمایلی به بهشت دیگر ندارد و تنها به دیدن معشوقش فکر می‌کند، زیرا چشمان معشوقش بر او تأثیر عمیقی گذاشته است.