غزلیات — دیوان فارسی شاهدی

Name: غزلیات — دیوان فارسی شاهدی
Author: ابراهیم شاهدی دده

ابراهیم شاهدی دده / دیوان فارسی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — به عاشقان خود بنما جمال عالم آرا را
شمارهٔ ۷ — لعل لب تو شفاست ما را
غزل آغازین - شمارهٔ ۱ — شد خاک راه این سر سودا نوشت ما
شمارهٔ ۸ — کردی ز غم آباد چو کاشانۀ ما را
شمارهٔ ۳ — پر کن بدور لعل نگارم پیاله را
شمارهٔ ۴ — اگر نه زلف تو میبرد در پناه مرا
شمارهٔ ۵ — جز ناله نیست مونس جان دل ربوده را
شمارهٔ ۲ — ز روی لطف بکن بوسه‌ای حوالۀ ما
شمارهٔ ۱۶ — مرا دلیست که در وی بجز محبت نیست
شمارهٔ ۱۰ — هر لحظه سیل دیده به خون می‌کشد مرا
شمارهٔ ۹ — باز نما به مطربان نغمۀ جان گداز را
شمارهٔ ۱۱ — کجا شد هودج لیلی که مجنون است از او دل‌ها
شمارهٔ ۱۲ — ای خاک درت سجده‌گه جمله جبین‌ها
شمارهٔ ۱۵ — خطت را بدایت به غایت خوش است
شمارهٔ ۱۳ — ای طاق دو ابروی تو محراب جبین‌ها
شمارهٔ ۱۴ — مده هر دم سر آن زلف را تاب
شمارهٔ ۲۱ — چو عقد سنبل تو عقده بر جبین انداخت
شمارهٔ ۲۲ — کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفت
شمارهٔ ۲۰ — خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوست
شمارهٔ ۱۷ — وصف کمال حسن تو ورد دوام ماست
شمارهٔ ۲۴ — قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادت
شمارهٔ ۱۸ — عشقت چو به قصد عقل و جان رفت
شمارهٔ ۲۳ — بسم نبود که زلفت بقصد دین برخاست
شمارهٔ ۱۹ — کدام سینه که مجروح و دل فگار تو نیست
شمارهٔ ۲۸ — دلم را جز غمت سودی نماندست
شمارهٔ ۲۶ — قدت سرو گفتیم و رویی نداشت
شمارهٔ ۲۵ — با لعل جان فزای تو آب زلال چیست
شمارهٔ ۲۹ — دل بسی گردید چون زلف تو دلداری نیافت
شمارهٔ ۳۲ — چو بر دل لشکر دل از کمین ریخت
شمارهٔ ۳۱ — از عنبرت غبار چو بر یاسمین نشست
شمارهٔ ۲۷ — امروز ز نو دلبر ما خوی دگر داشت
شمارهٔ ۳۰ — تا به تیغ ستم اندر دل من چاک انداخت
شمارهٔ ۳۶ — آنکو دل خود به خار ننهاد
شمارهٔ ۳۵ — هر سر که بوی سنبل تو در دماغ داشت
شمارهٔ ۳۷ — جان ز تن رفت و دل اندر عقد گیسویت بماند
شمارهٔ ۳۸ — زلف و رخ تو چون شب مهتاب نماید
شمارهٔ ۳۹ — خوب رویان چو صید عام کنند
شمارهٔ ۳۳ — دلبرا در کشتن ما خود بگویی سود چیست
شمارهٔ ۳۴ — خوش بود که تیرش به دل ما گذری داشت
شمارهٔ ۴۰ — دانی که جان به فکر لبت در چه حال بود
شمارهٔ ۴۴ — دیده از دیدن تو بس نکند
شمارهٔ ۴۶ — چو جان خیال لبش در درون بگرداند
شمارهٔ ۴۵ — با آنکه درین سینه ز زخم تو بسی بود
شمارهٔ ۴۳ — دل بی غم تو چرا نشیند
شمارهٔ ۴۸ — هرچه آن سرو ناز می‌گوید
شمارهٔ ۴۲ — ز زلف تو جان چون شود فارغ آیند
شمارهٔ ۴۷ — هر لحظه بر دلم ز تو گر صد بلا رسد
شمارهٔ ۴۱ — از کمان خانه چو خوبان سحری بگشایند
شمارهٔ ۴۹ — تیرت ار پیکان خونین از جگر بیرون برد
شمارهٔ ۵۰ — مژه‌اش صف زد و با خنجر و بس تیز آمد
شمارهٔ ۵۳ — تا دل نظری به حال خود کرد
شمارهٔ ۵۱ — جز تحفه جان عاشق درویش ندارد
شمارهٔ ۵۵ — چو دلبران به دل ما سه چیز می‌جویند
شمارهٔ ۵۴ — بهر خدنگ کز آن یار برگزیده رسد
شمارهٔ ۵۲ — در مجالس گر سخن زان لعل میگون می‌رود
شمارهٔ ۵۶ — چون دلبران ز زلف سیه تاب می‌دهند
شمارهٔ ۵۷ — رخش آتشم در درون می‌برد
شمارهٔ ۶۴ — ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
شمارهٔ ۶۰ — دلم پیکان او را در جگر دید
شمارهٔ ۵۸ — یک ذره بدان دهن که گوید
شمارهٔ ۶۳ — بر گلت از عرق گلاب افتاد
شمارهٔ ۶۱ — ترسم آن سرور خوبان ستمش یاد آید
شمارهٔ ۶۲ — عمر بگذشت بدو سال اگر باز آید
شمارهٔ ۵۹ — کاری ندارم در جهان جز گریه در کردار خود
شمارهٔ ۶۶ — با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود
شمارهٔ ۶۹ — درد تو جان من به جز این تن نمی‌کشد
شمارهٔ ۷۱ — هزار شکر که جنت دوام خواهد بود
شمارهٔ ۶۵ — با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
شمارهٔ ۷۲ — ترک من دیگر به غوغا می‌رود
شمارهٔ ۶۷ — بجز کوی تو دل منزل نگیرد
شمارهٔ ۶۸ — یار بر من دود دل‌ها می‌کشد
شمارهٔ ۷۰ — امشب دلم به فکر دهان تو تنگ بود
شمارهٔ ۷۹ — جانا ز دل خدنگ جفا را تو باز دار
شمارهٔ ۷۴ — گرچه دل ز آتش هجران تو داغی دارد
شمارهٔ ۷۳ — دل دید قدت ز قامت افتاد
شمارهٔ ۷۵ — مرا گر در نظر گلزار باشد
شمارهٔ ۷۸ — دل را چو نیست جز غم تو همدمی دگر
شمارهٔ ۸۰ — لعلت از کوثر به معنی پاک تر
شمارهٔ ۷۷ — میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر
شمارهٔ ۷۶ — زلف مشکین را چو خوبان بر رخ زیبا نهند
شمارهٔ ۸۲ - در حاشیه این غزل این دو بیت را که از مولانا دانسته، آورده است: هر که را سینه پر صفا نبود - خرقه پوشیدنش روا نبود، هر که در خرقه ناتمام بود - خرقه بر قد او حرام بود — مرا درد تو در جان حزین بس
شمارهٔ ۸۳ — ای دل ز خودی خود جدا باش
شمارهٔ ۸۵ — خواهم امروز عتابی بکنم با دل خویش
شمارهٔ ۸۴ — بنما طلعت موجه خویش
شمارهٔ ۸۸ — با نی شکر بگو که ننازد به قند خویش
شمارهٔ ۸۷ — مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
شمارهٔ ۸۱ — تا خیال قامتت بگذاشت ما را در ضمیر
شمارهٔ ۸۶ — مرغ دل راست عزم مسکن خویش
شمارهٔ ۹۱ — بی تو به گلشنم نکشد دل به باغ هم
شمارهٔ ۹۴ — بر خاک رهت ما سر تسلیم نهادیم
شمارهٔ ۸۹ — به فکر سر دهانت چو غنچه‌ام دل تنگ
شمارهٔ ۹۵ — چو روز فرقت آن مه وداع دل کردم
شمارهٔ ۹۲ — بی گل روی تو نبود میل سوی گلشنم
شمارهٔ ۹۶ — آن جان من و روان مردم
شمارهٔ ۹۳ — خونم از مستی طریق عقل را گم می‌کنم
شمارهٔ ۹۰ — دل ز کار و بار عالم سر به سر برکنده‌ام
شمارهٔ ۱۰۳ — مرا گر هجر دل بر آتش است و دیده دریا هم
شمارهٔ ۱۰۴ — تا دل به قید زلف دل‌آرام بسته‌ایم
شمارهٔ ۹۷ — چو چشم تو من فتنه جویی ندارم
شمارهٔ ۹۸ — چون در صفت آن لب شکر شکن آیم
شمارهٔ ۱۰۰ — چرا ز درد غم یار خود بغم باشیم
شمارهٔ ۱۰۲ — به عشق آن میان شد مدتی با من سمر بندم
شمارهٔ ۹۹ — از آن ساعت که روی آن بت پیمان شکن دیدم
شمارهٔ ۱۰۱ — خواهم که با تو قصه خود در میان نهم
شمارهٔ ۱۰۹ — عمر در صبر شد و وعدۀ دیدار همان
شمارهٔ ۱۱۰ — ای جان فدای جمله به شمشیر جنگ تو
شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی کنیم آتش دل را نهان از او
شمارهٔ ۱۰۵ — به پیش عارض او عرض آفتاب مکن
شمارهٔ ۱۱۲ — دل و جگر به غم تو کباب شد هر دو
شمارهٔ ۱۰۶ — گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون
شمارهٔ ۱۰۷ — آمد نگار بر در دل دیده باز کن
شمارهٔ ۱۰۸ — ما را درون پرآتش و غافل نگار از آن
شمارهٔ ۱۲۰ — بگو به یار که کاشانهٔ که می‌پرسی
شمارهٔ ۱۱۶ — اگر از دهان تو زد لاف پسته
شمارهٔ ۱۱۳ — جانا به لطف خویش به ما یک سخن بگو
شمارهٔ ۱۱۵ — ماییم ز عشق مست رفته
شمارهٔ ۱۱۴ — خوشا شب تا سحر با او نشسته
شمارهٔ ۱۱۷ — ای نسیم از دوست اعلامی بده
شمارهٔ ۱۱۹ — تا مردمک دیده من حسن تو دیده
شمارهٔ ۱۱۸ — خطت طعنه بر مشک و عنبرزده
شمارهٔ ۱۲۲ — دلا گر عشق مهروئی نداری
شمارهٔ ۱۲۱ — دو زلف سرکش دلبند داری