ابراهیم شاهدی دده
زندگی‌نامهٔ شاهدی
ابراهیم شاهدی دده مغلوی (زاده به سال ۸۷۵ قمری در شهر مغله، درگذشته به سال ۹۵۷ قمری)، ادیب و صوفی عثمانی و شیخ زاویهٔ مولویه بود. پدرش صالح مغلوی در ایران تحصیل کرده بود و به زبان فارسی مسلط بود و هم او به فرزندش فارسی آموخت. آثار شاهدی عبارتند از: «تحفهٔ شاهدی» (لغتنامهٔ منظوم فارسی-ترکی)، «گلشن توحید» (شرح منظوم گزیدهٔ مثنوی مولانا به فارسی)، «گلشن وحدت» (منظومهٔ ترکی متأثر از منطق الطیر عطار و گلشن راز شبستری)، «گلشن اسرار» (شرح منظوم احوال شاهدی و پدرش و همینطور خصوصیات طریقت مولویه به فارسی) و دیوان فارسی و ترکی. دیوان فارسی شاهدی به همت آقای سید محمدرضا شهیم با استفاده از تصحیح دکتر محمدامین احمدپور در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار شاهدی
شعرهای شاهدی
- شمارهٔ ۶ — به عاشقان خود بنما جمال عالم آرا را
- شمارهٔ ۷ — لعل لب تو شفاست ما را
- غزل آغازین - شمارهٔ ۱ — شد خاک راه این سر سودا نوشت ما
- شمارهٔ ۸ — کردی ز غم آباد چو کاشانۀ ما را
- شمارهٔ ۳ — پر کن بدور لعل نگارم پیاله را
- شمارهٔ ۴ — اگر نه زلف تو میبرد در پناه مرا
- شمارهٔ ۵ — جز ناله نیست مونس جان دل ربوده را
- شمارهٔ ۲ — ز روی لطف بکن بوسه‌ای حوالۀ ما
- شمارهٔ ۱۶ — مرا دلیست که در وی بجز محبت نیست
- شمارهٔ ۱۰ — هر لحظه سیل دیده به خون می‌کشد مرا
- شمارهٔ ۹ — باز نما به مطربان نغمۀ جان گداز را
- شمارهٔ ۱۱ — کجا شد هودج لیلی که مجنون است از او دل‌ها
- شمارهٔ ۱۲ — ای خاک درت سجده‌گه جمله جبین‌ها
- شمارهٔ ۱۵ — خطت را بدایت به غایت خوش است
- شمارهٔ ۱۳ — ای طاق دو ابروی تو محراب جبین‌ها
- شمارهٔ ۱۴ — مده هر دم سر آن زلف را تاب
- شمارهٔ ۲۱ — چو عقد سنبل تو عقده بر جبین انداخت
- شمارهٔ ۲۲ — کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفت
- شمارهٔ ۲۰ — خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوست
- شمارهٔ ۱۷ — وصف کمال حسن تو ورد دوام ماست
- شمارهٔ ۲۴ — قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادت
- شمارهٔ ۱۸ — عشقت چو به قصد عقل و جان رفت
- شمارهٔ ۲۳ — بسم نبود که زلفت بقصد دین برخاست
- شمارهٔ ۱۹ — کدام سینه که مجروح و دل فگار تو نیست