شمارهٔ ۱۲۱ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر به معشوقی اشاره می‌کند که دو زلف زیبای او سبب دیوانگی‌اش شده است. او از معشوق می‌خواهد تا مشخص کند چه زمانی در این قید و بند عشق خواهد ماند. همچنین به تلخی و دشواری‌های عشق و تأثیر آن بر روح و دلش می‌پردازد و به معشوق یادآوری می‌کند که باید خود را در آتش عشقش زینت دهد. در پایان، شاعر به نیکوکاران توصیه می‌کند که به خود نصیحت کنند و از نصیحت دیگران پرهیز کنند.