شمارهٔ ۱۲۲ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوبی اشاره می‌کند که از عشق و زیبایی‌اش بی‌بهره است. او از محبوب می‌خواهد اگر عشق و زیبایی ندارد، برود و در جای دیگری بماند. شاعر به محبوب می‌گوید که برای او کسی بهتر از خودش وجود ندارد و نمی‌تواند مانند او زیبایی و جذابیت داشته باشد. همچنین از او می‌خواهد که دیگر به خود نبالد، زیرا مانند او هیچ کس با چنین ویژگی‌هایی وجود ندارد. در نهایت، از محبوب می‌خواهد که با جذابیتش دلی را نرنجاند، چون یاری به خوبی او پیدا نخواهد کرد.