شمارهٔ ۷۸ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و غم ناشی از آن صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش جز غم عشق هیچ همدمی ندارد و غم او بسیار بیشتر از غم‌های دیگر است. شاعر به دنبال نشانه‌ای از محبوبش است و می‌پرسد که آیا می‌توان در این دنیا به جز عشق به کسی دیگر رو آورد. زاهدان را به چالش می‌کشد که بهشت را فدای عشق نمی‌کند و بیان می‌کند که درد او تنها با وصال محبوبش درمان می‌شود. همچنین، او به عدم توانایی دیگران در فهم درد عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش مانند دریایی است که آتش درونش را خاموش نمی‌کند.