شمارهٔ ۵ امیر شاهی
امیر شاهی سبزواری / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
در آن کوش مِن‌بعد شاهی به دهر
که روزی به انصاف از این خوان خوری
گرت نیم نان جو افتد به دست
به رغبت به از مرغ بریان خوری
نه زآن سان که چندانذکه مقدور توست
ز افراط شهوت دو چندان خوری
ز بسیار خوردن شوی مرده‌دل
خود اندک خوری، گر غم جان خوری
چو شد ز امتلا، طبع ناسازگار
بود زهر اگر آب حیوان خوری
چو عیسی به قرصی بساز از فلک
که خر باشی ار دیگ پالان خوری
به پای خودت رفت باید به گور
چو بر اشتهای کسان نان خوری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به اهمیت moderation یا میانه‌روی در خوردن و لذت‌بردن از زندگی اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که بهتر است انسان به جای پرخوری و افراط، به مقدار کم و با توجه به نیاز بدن خود غذا بخورد. همچنین، می‌گوید که مصرف بیش از حد غذا می‌تواند سبب دلزدگی و بی‌احساسی شود و حتی می‌تواند زهرآگین باشد. شاعر با ذکر نمونه‌هایی مانند عیسی و اشاره به نان خوردن، به این نکته می‌پردازد که خود را محدود کردن و انتخاب‌های هوشمندانه، به انسان کمک می‌کند که زندگی بهتری داشته باشد. در نهایت، او بر این باور است که هر کس باید در مصرف خود احتیاط کند، زیرا در نهایت خود اوست که به گور می‌رود و باید مسئولیت انتخاب‌های خود را بپذیرد.