غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بایزید است جان و هم جانان دل
بایزید است سرور و سلطان دل
بایزید است پیشوای اهل دل
بایزید است مقتدای جان دل
بایزید است کاشف اسرار غیب
بایزید است واقف سبحان دل
بایزید است قائل قول بلی
بایزید است حافظ قرآن دل
بایزد است آفتاب چرخ و جان
بایزید است نقطهٔ دوران دل
بایزید است گوهر بحر محیط
بایزید است جوهر ارکان دل
بایزید است بایزید است بایزید
سید اقلیم هفت ایوان دل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به ستایش بایزید بسطامی، یکی از عارفان بزرگ اسلامی، پرداخته است. او به عنوان جان و دل، سرور و سلطان، پیشوای اهل دل و کاشف اسرار غیبی توصیف شده است. بایزید به عنوان حافظ قرآن و نماد نور و حقیقت در دل معرفی می‌شود و برتری و مقام والای او در عالم روحانی را نشان می‌دهد. این اشعار به طور مکرر به نام بایزید تأکید می‌کنند و او را مرکز عالم دل‌ها و سرچشمه معرفت توصیف می‌کنند.