غزل شمارهٔ ۱۰۱۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر فضا و حال و هوای میخانه و مستی را توصیف می‌کند. او از باده نوشی و سرور در کنار رندانی که در میخانه گرد هم آمده‌اند، صحبت می‌کند. شاعر به آرامش و آزادی از قید و بندهای دینی اشاره می‌کند و خود را فارغ از تسبیح و سجاده می‌بیند. در نهایت، او بیان می‌کند که به عشق و پرستش باده مشغول است و خود را بنده‌ای از جان و دل می‌داند که از تمام دارایی‌های دنیا آزاد است.