غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی به معشوق نوشته شده است. شاعر با بیان شور و شوق خود نسبت به محبوب، ابراز می‌کند که خود را به او سپرده و از تمام قیود آزاد است. او به حال مستی و خرابی در میخانه می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه عاشقان در این مسیر رهروان هم هستند. شاعر همچنین به زهد و ریا اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که عشق واقعی و ناب، بر هر چیز دیگر ارجح است. در نهایت، او خود را و اهل بیت پیامبر را گوهرهایی خالص و باارزش توصیف می‌کند.