غزل شمارهٔ ۱۰۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
صورت و معنی ما آب و حباب
خود که دارد این چنین جام و شراب
ما ز دریائیم و دریا عین ماست
می نماید موج ما ، ما را حجاب
جز یکی در هر دو عالم هست نیست
ور تو گوئی هست می بینی به خواب
بسته روبندی ز نور روی خود
آفتابست او و لیکن با نقاب
جامی از می پر ز می بستان بنوش
تا ببینی خوش حباب پر ز آب
ساقی ار بخشد تو را خمخانه ای
شادی او نوش می کن بی حساب
در خرابات مغان دامنکشان
نعمت الله می رود مست و خراب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم وجودی انسان و ارتباط او با عالم هستی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویر آب و حباب، به تفاوت میان ظاهر و باطن اشاره می‌کند. انسان را به دریایی نسبت می‌دهد که جلوه‌های او، مانند موج، خود را در حجاب نشان می‌دهد. در واقع، همه چیز یکی است و چیزهای مختلف تنها جلوه‌های متنوع یک حقیقت هستند. شاعر به نوشیدن شراب به عنوان راهی برای درک واقعیات اشاره می‌کند و دعوت می‌کند تا از شادی و زیبایی موجود در زندگی لذت ببریم. در نهایت، این شعر به مساله خوشی و غرق شدن در لذت‌های زندگی در میکده‌ها و جاذبه‌های معنوی اشاره دارد.