غزل شمارهٔ ۱۰۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به روابط عمیق میان عشق و عقل پرداخته و بیان می‌کند که در ظاهر، آب و حباب دو چیز جدا هستند، اما عشق آن‌ها را یکی می‌داند. همچنین، همه چیز در اصل نور است و حقیقت باطن را نشان می‌دهد. شاعر به نقش خیال و فهم انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که در عمق وجود، ما در آب معانی عمیق‌تری را جستجو می‌کنیم. نور الهی مانند روز و شب به ما می‌تابد و درک این نور، بر بصیرت انسان‌ها می‌افزاید.