غزل شمارهٔ ۱۰۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تجربه‌ای mystical و خواب‌آلود اشاره دارد که در آن ساقی (خدمتکار) مستانه‌ای را می‌بیند که جام می را بی‌حساب به او می‌بخشد. هنگامی که شاعر بیدار می‌شود، متوجه می‌شود که فردی که در خواب دیده، کسی دیگر است و این خواب او را به تفکر و تأمل واداشته است. او به زیبایی و جذابیت خیال و تصوراتش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران نمی‌توانند به عمق احساسات او پی ببرند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند در میان مستی و عشق، همچون سید عاشق، حالت خاصی از سرخوشی و شیدایی وجود دارد که نمی‌توان به سادگی پیدا کرد.