غزل شمارهٔ ۱۰۲۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف وجود و جمال انسان می‌پردازد و تأکید می‌کند که در آینه وجود آدم، جمال و اسم اعظم دیده می‌شود. او نشان می‌دهد که وجود آدم از وجود الهی نشأت می‌گیرد و جهان نیز به واسطه‌ی جمال او شاداب است. شاعر خود را همچون سایه آفتاب عشق می‌داند و به حال مستی و شادی در خرابات اشاره می‌کند. در اینجا عشق به عنوان نیروی اصلی، عقل را به کناری می‌نهد و شاعر از نعمت‌های عشق و می‌گوید که رندانه در پی لذت و بار معنوی زندگی است.