غزل شمارهٔ ۱۰۳۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خرابات رفته و با ساقی خوش‌دل روبرو می‌شود. او عاشقانه ساقی را به خود نزدیک کرده و لبش را عارفانه می‌بوسد. سپس از او درباره حال مستی و می‌خواری می‌پرسد و ساقی جامی به او می‌دهد تا بنوشد. شاعر احساس می‌کند که حال سید (مستی) را درک کرده و نور و شادی او را مشاهده می‌کند.