غزل شمارهٔ ۱۰۳۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از توبه کردن از زهد و زاهدی سخن می‌گوید و به جای آن به خرابات و می‌خانه می‌رود تا با عاشقان شادی کند. او می‌گوید که هیچ کس از او ناراضی نیست و درد دلش را نوشیده و همدردی با دردمندان دارد. همچنین به تنهایی و بی‌نیازی از دنیا و آخرت اشاره می‌کند و از عشق و صداقت خود سخن می‌گوید. در پایان خود را عبد سید خرابات می‌داند و به انجام دستورات او اشاره می‌کند.