غزل شمارهٔ ۱۰۴۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نویسنده از عشق و دل‌باختگی خود سخن می‌گوید. او جان و دلش را به محبوبش سپرده و زندگی‌اش را به نیکی و زیبایی اختصاص داده است. او با محبوبش پیمانی بسته و تمام لحظات زیبای خود را به او تقدیم کرده است. او به درون خود و خیالاتش سفر کرده و هرچه می‌بیند به محبوبش سپرده است. همچنین، به آینه نگریسته و تصویر محبوبش را در آن یافته و به او تقدیم کرده است. در انتها، او از گم شدن دلش و تغییر مسیرش سخن می‌گوید و این احساس را به نوعی حقایق زندگی مقایسه می‌کند.